چهارشنبه , ۱۵ مهر ۱۴۰۵
بیانیه مشترک ۴۶ کشور در شورای حقوق بشر: ایران باید فوراً استفاده از مجازات اعدام را متوقف کند•مای ساتو: آذربایجانی‌های ایران با تبعیض زبانی و پیامدهای تخریب محیط‌زیست در اطراف دریاچه ارومیه مواجه‌اند•صدور حکم ۲۵ ماه و ۱۵ روز حبس و ۵۰ ضربه شلاق برای سحر ممی زاده، شهروند آذربایجانی•بازداشت یک بلاگر در پارس‌آباد مغان به اتهام «تبلیغ علیه نظام» و «نشر اکاذیب»•زن ۳۸ ساله پس از درخواست جدایی هدف آتش‌سوزی عمدی قرار گرفت•نگرانی از تخریب جنگل‌های حسنو و محوطه تاریخی آغجاقالا در ورزقان؛ اهالی خواستار شفاف‌سازی درباره فعالیت‌های معدنی شدند•زندان اوین؛ ممانعت از اعزام عباس لسانی به بیمارستان و تداوم محرومیت از درمان تخصصی•مرگ دانش‌آموز ۱۳ ساله ورزقانی؛ کمبود امکانات درمانی در شهرستان معدن‌خیز بار دیگر زیر سؤال رفت•بیانیه مشترک ۴۶ کشور در شورای حقوق بشر: ایران باید فوراً استفاده از مجازات اعدام را متوقف کند•مای ساتو: آذربایجانی‌های ایران با تبعیض زبانی و پیامدهای تخریب محیط‌زیست در اطراف دریاچه ارومیه مواجه‌اند•صدور حکم ۲۵ ماه و ۱۵ روز حبس و ۵۰ ضربه شلاق برای سحر ممی زاده، شهروند آذربایجانی•بازداشت یک بلاگر در پارس‌آباد مغان به اتهام «تبلیغ علیه نظام» و «نشر اکاذیب»•زن ۳۸ ساله پس از درخواست جدایی هدف آتش‌سوزی عمدی قرار گرفت•نگرانی از تخریب جنگل‌های حسنو و محوطه تاریخی آغجاقالا در ورزقان؛ اهالی خواستار شفاف‌سازی درباره فعالیت‌های معدنی شدند•زندان اوین؛ ممانعت از اعزام عباس لسانی به بیمارستان و تداوم محرومیت از درمان تخصصی•مرگ دانش‌آموز ۱۳ ساله ورزقانی؛ کمبود امکانات درمانی در شهرستان معدن‌خیز بار دیگر زیر سؤال رفت•
آخرین اخبار

حمله با گاز سمی به خوابگاه دانشجویان دختر در اورمیه

به گزارش جمعیت حقوق بشر آذربایجان – ارک؛  

حملات با گاز سمی به خوابگاه‌های دانشجویان دختر گسترش یافته است. یکی از خوابگاه‌های دانشکده فنی و حرفه‌ای در اورمیه تاکنون دو بار هدف این حملات قرار گرفته است.

روزنامه شرق در گزارشی میدانی با دانشجویان ساکن در خوابگاه دخترانه یاس دانشکده فنی و حرفه‌ای در اورمیه گفت‌وگو کرده و توصیفات آنها از واقعه را بازتاب داده است. 

این گزارش به نقل از یکی از دانشجویان حاضر در محل حادثه می‌گوید: «صدای انفجار کوچکی شنیدیم. نمی‌دانم صدای چی بود. بعد بویی شبیهِ بوی گاز در فضا پیچید. احساس خفگی می‌کردیم، بعضی بچه‌ها را سوار آمبولانس کردند، اما نمی‌گذاشتند نزدیکشان شویم. مدام به ما می‌گویند چیز مهمی نیست. اما احساس می‌کردیم، داریم آنجا می‌میریم. احساس امنیت و آسایش نمی‌کنیم، از وقتی آمدیم، فقط ترس و دلهره داریم‌. اجازه نداشتیم با گوشی فیلم بگیریم، گوشی‌ها را حراست ضبط کرد.»

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *