جمعیت حقوق بشر آذربایجان – ارک درباره حقوق بشر آذربایجانی های ساکن در ایران
در تبریز، جایی که روزگاری به قلب تپنده تجارت و صنعت شهرت داشت، حالا زمزمه‌ای آرام اما نگران‌کننده به گوش می‌رسد: تنها هشت روز کاری در ۱۳۸ روز نخست سال. این آمار را جعفر محرم‌پور، دبیر اتاق بازرگانی تبریز، با لحنی نه پرخاشگرانه، بلکه تأمل‌برانگیز مطرح می‌کند.
به گزارش جمعیت حقوق بشر آذربایجان ارک، وی با اشاره به بی‌تعادلی انرژی، ضعف سرمایه‌گذاری، و جدایی میان واقعیت و آمارهای رسمی، گفته است: «خاک معدن مس سونگون از آذربایجان است، اما سود آن جای دیگری صرف می‌شود.» عبارتی که بیش از گلایه، پرسشی در ذهن مخاطب می‌کارد: حق بهره‌مندی از منابع طبیعی، دقیقاً به چه کسی تعلق دارد؟
در حالی‌که معادن غیرفعال کاهش یافته‌اند، هنوز «ارزش افزوده‌ای در سفره مردم» دیده نمی‌شود. گویی اقتصاد نیز مانند دریاچه اورمیه، درگیر خشکی بی‌صدا اما بی‌امان است؛ و هوای تبریز، همان‌قدر غبارآلود که آینده‌ی تولید و توسعه در منطقه.
این روایت، اگرچه بدون فریاد، اما حامل پیامی حقوقی و انسانی‌ست: حق کار، حق توسعه‌ی متوازن، و حق برخورداریعادلانه از منابع ملی، فقط واژه نیستند؛ سنگ‌بنای عدالت اجتماعی‌اند. و امروز، بیش از همیشه، جای آن‌ها در معادلات اقتصادی آذربایجان خالی‌ست.